Coś się kończy by zacząć mogło się coś…

Długo mnie tutaj nie było. Długo też zastanawiałam się nad pewną decyzją i w końcu podjęłam decyzję – blog zostaje zamknięty. Nie wiem czy na zawsze, czy na moment. Jeżeli nawet na moment, to być może będzie w innej oprawie, innym kształcie.

Jedyne co wiem to to, że potrzebuję czasu…

Chciałam Wam podziękować za te wszystkie komentarze goszczące na moim blogu, za Bycie tutaj ze mną.

POWODZENIA dla Was Wszystkich i we wszystkim co robicie, gdzie jesteście, o czym myślicie itd.

Pozdrawiam :).

Reklamy

Radosnej Wielkiej Nocy czy też Sretan Uskrs

Prawosławne Święta Wielkanocne wypadają w tym roku dopiero 5 maja, ale my zamierzamy świętować zarówno jutro jak i w maju, żeby tradycji stało się zadość.
Jaja w tym roku oprócz plastikowych koszulek zostały potraktowane naturalnymi barwnikami, czyli kawą i sokiem z aronii pomieszanym z naturalną herbatką z suszonych owoców m.in. wiśni. Wyszedł taki trochę artystyczny nieład, ale ja tak lubię :).

Oprócz tego – bez szaleństw :).

Ostatnio oglądaliśmy dość dużo ciężkiego, smutnego kina i dzisiaj, żeby tradycji nie stało się zadość (chociaż w Polsce z tego co słyszałam śnieg) zafundujemy sobie chyba dzisiaj „Elfa” (typowy familijny film ze Św. Mikołajem w tle).

I tak się zastanawiam czego Wam życzyć na ten nadchodzący okres… I tak po prostu: wzrastania, obfitości, intuicyjności, radowania się, małych i większych cudów i bycia Tu i Teraz.

Pozdrawiam Wszystkich Czytających.

545265_466382716760719_696555488_n

 

28163_466383603427297_55035925_n

 

483431_466383670093957_258141698_n

 

Te przepiękne zdjęcia powyżej zapożyczyłam ze strony Kobiety i Historia (FB).

 

uskrs-2012-01a

 

Zdjęcie znalezione w necie.

Zatańczmy.

14 lutego odbywa się taniec. Wspólny taniec do utworu „Break the chain”. Jest to akcja zapoczątkowana przez autorkę „Monologów waginy” ( tak na marginesie – gorąco polecam). Akcja jest znakiem solidarności z kobietami, które doświadczyły przemocy. Do tego wydarzenia , które odbywa się na świecie jako ” Powstanie Ofiar Gwałtu – One Billion Rising” włączyły się osoby ze 190 państw. Znalazła się tam także i Polska :), gdzie akcja nosi nazwę „Nazywam się miliard”.

JESTEŚMY SILNE.

POWSTAŃMY.

ZAPROTESTUJMY.

DOŁĄCZMY DO TAŃCA.

Jabłkowo, cytrynowo, cynamonowo

Mam już dość… Zaczarowywania jabłek w mus.

Kilka godzin oddzielania skórek od miąższu zrobiło swoje i na dzisiaj mam dość. Chociaż uwielbiam zapach świeżo wniesionych do domu papierówek, optycznie swą soczystą zielenią rozświetlają mi pokój, by za chwilę zniknąć (dość dłuższą chwilę, bo dzisiaj ich obieranie zajęło mi kilka godzin) w ogromnym garnku, gdzie za pomocą drewnianej łyżki zaczaruję je w jabłkowo-cytrynowo-cynamonowy mus. Potem ręce będą pachniały mi cytryną, a szafka pod oknem z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień będzie się zapełniała zapachami i smakami lata zamkniętymi w słoiki, by dać swój upust w ciągu jesieni i zimy.

Dzisiaj nie o Serbii, nie o filozofii, psychologii ani robótkach ręcznych, ale zwyczajnie o jabłkach :).   I żeby dodać sobie energii na te ostatnie dnie bardzo często słuchałam tego utworu, choć do Nowego Jorku wcale mnie nie ciągnie, to Frankiego uwielbiam od lat wielu :):

Tak zwyczajnie

W końcu dotarł wiatr.

Mogę jeszcze wędrować tutaj, póki jeszcze…

Ni to lato, ni jesień, a w emocjach hula i smutek, i ekscytacja jednocześnie.

Idą zmiany, więc strach się uaktywnia, rośnie w siłę.

Ważny ten pierwszy krok do nowego etapu. Niech idzie, niech płynie, niech skacze…

ZAPOMNIANI

Zamknij oczy i zagub się wśród cieni

pod cieniami czerwonolistnego lasu twych powiek

Idź w dół pośród tamtych spiral

dźwięku szumiącego i opadającego

i brzmiącego daleko stąd, odległego,

o całą drogę do bębenka ucha,

ogłuszony wodospad.

Ześlij się w dół ku cieniom,

zatop się w swej skórze,

dalej, w swych wnętrznościach:

niech kość, ze swym sinym błyskiem,

porazi Cię i oślepi,

i pośród rozpadlin oraz przepaści cienia

otwórz jego niebieski pióropusz, błędny ognik.

I w owym płynnym snu cieniu

wykąp teraz swą nagość;

poniechaj swej formy, swej piany

(nikt nie wie, kto wyrzucił ją na brzeg);

zatrać się w sobie, nieskończoność

w swym nieskończonym jestestwie,

morze gubiące się w innym morzu:

zapomnij siebie i zapomnij mnie.

W tym zapomnieniu wiecznym i bezkresnym

wargi, pocałunki, miłość, wszystko, zrodzone na nowo:

gwiazdy są córkami nocy.

Octavio Paz

Jestem wdzięczna za TU I TERAZ. Za te spacery, wiatr, drzewa, nawet strach.

Owocowo, ogrodowo i soczyście

Dzień spędziłam częściowo wśród zieleni i owoców. Zbierałam, wybierałam, przebierałam aż uzbierałam taką ilość, żeby zacząć się zastanawiać jak te dobrodziejstwa natury wykorzystać. Jutro, najpóźniej pojutrze zabieram się najpierw za dżem z czerwonego agrestu, który będę robić poraz pierwszy w życiu (kciuki mile widziane 🙂 ) i soki na jesienne i zimowe wieczory, kiedy plucha, wiatr hulaka i dziadek mróz za oknem. Wtedy może choć częściowo wrócą zapachy lata i owoców :).

Na razie dzielę się :).

Niby obłoki

Tęsknię za wiatrem, takim hulaszczym, targającym włosy, muskającym twarz, powodującym, że czuje się w sobie moc i siłę do zmierzenia się z tym co nieuniknione i do przerobienia w życiu. Za dużo mam ostatnio słońca, energii -palącej, drażniącej.

Energia budzi się we mnie wraz z nadejściem chłodu. Słońce usypia  dosłownie i w przenośni.

Marzy mi się zanurzenie gdzieś na wrzosowisku by wraz z poczuciem chłodu ziemi dotykać rękoma nieba…

„Niby obłoki”

Popatrz w górę,                                                                                                                     wysoko,                                                                                                                               przypatrz się dobrze                                                                                                             obłokom.

Te są podobne                                                                                                                                do koni.                                                                                                                                           Kto na nich cwałuje,                                                                                                               goni?

Inne, podobne są                                                                                                               domom.                                                                                                                                             Kto mieszka w nich –                                                                                                                   nie wiadomo.

A jeszcze inne                                                                                                                                 jak pianka,                                                                                                                                       jak bita, śnieżna                                                                                                                     śmietanka.

Nie wiemy, kto pije                                                                                                                      rano                                                                                                                                             ciepłe kakao                                                                                                                                        z tą pianą…

Nagle powiało.                                                                                                                         Wiatr! Wiatr!

Domy rozwiało.                                                                                                                     Piankę rozwiało.                                                                                                                       Konie pognało                                                                                                                                   w świat.

Tadeusz Kubiak