Niby obłoki

Tęsknię za wiatrem, takim hulaszczym, targającym włosy, muskającym twarz, powodującym, że czuje się w sobie moc i siłę do zmierzenia się z tym co nieuniknione i do przerobienia w życiu. Za dużo mam ostatnio słońca, energii -palącej, drażniącej.

Energia budzi się we mnie wraz z nadejściem chłodu. Słońce usypia  dosłownie i w przenośni.

Marzy mi się zanurzenie gdzieś na wrzosowisku by wraz z poczuciem chłodu ziemi dotykać rękoma nieba…

„Niby obłoki”

Popatrz w górę,                                                                                                                     wysoko,                                                                                                                               przypatrz się dobrze                                                                                                             obłokom.

Te są podobne                                                                                                                                do koni.                                                                                                                                           Kto na nich cwałuje,                                                                                                               goni?

Inne, podobne są                                                                                                               domom.                                                                                                                                             Kto mieszka w nich –                                                                                                                   nie wiadomo.

A jeszcze inne                                                                                                                                 jak pianka,                                                                                                                                       jak bita, śnieżna                                                                                                                     śmietanka.

Nie wiemy, kto pije                                                                                                                      rano                                                                                                                                             ciepłe kakao                                                                                                                                        z tą pianą…

Nagle powiało.                                                                                                                         Wiatr! Wiatr!

Domy rozwiało.                                                                                                                     Piankę rozwiało.                                                                                                                       Konie pognało                                                                                                                                   w świat.

Tadeusz Kubiak      

Reklamy

Zielarsko i włóczkowo…

Już mając kilkanaście lat fascynowałam się właściwościami, zapachem, wyglądem ziół. Godzinami wędrowałam  po lesie, łąkach z przewodnikiem zielarskim w ręku i zbierałam naręcza ziół. U taty w ogrodzie założyłam nawet swój mały ogródek zielarski. I poznawałam, zbierałam, suszyłam a w zimie czy w czasie przeziębienia piłam herbatki z lipy, czarnego bzu. W lecie zaś chłodziłam się na przykład herbatką z mięty. Potem na wiele wiele lat odeszłam od tradycji zbierania i gromadzenia ziół, bo życie chyba przesłoniło mi tak piękną moją osobistą tradycję. Jakiś rok temu znów powróciła pasja zielarska. Jestem na etapie zbierania kwiatów bzu czarnego, pokrzyw, babki, mięty, melisy itd. Przynoszę, suszę i segreguję do słoiczków lub mieszam i robię herbatki ziołowe. Ostatnio zebrałam zioła z poprzedniego roku i zmieszałam. Melisy jest tam ostatnio najwięcej :). Pod koniec lata jak zaczną się pojawiać owoce czarnego bzu, aronii, malin planuję różnego rodzaju soki i dżemu, chociaż trochę mam obawy czy dam rady, bo nigdy nie robiłam tego typu domowych przetworów, więc kciuki będą wskazane :).

Zaczęłam też z nadmiaru czasu w ciągu kilku ostatnich dni zużywać ostatnie motki włóczki, która gdzieś się tam jeszcze zawieruszyła i powstały m.in. bardzo popularne kubraczki na kubki. Zwyczajne, bo pierwszy raz próbowałam i nie byłam pewna efektu, ale są :).